Hayat ve Çayın Kendisi

Çay diyorlar bir bardak koyuyorlar önüne,

Bakıyorsun… bakıyorsun renk yok,

Biliriz ya hani tavşan kanıdır çay,

Rengi yok ama diyorsun belki!

Uzanıyorsun,

Eline alacaksın,

Hani sıcak içilir ya çay!

Yanmaktan korkuyorsun,

Öyle görmüşsün, yavaş yavaş uzanıyorsun parmağınla yokluyorsun, sertçe avuçluyorsun,

Ateş icat edilmemiş gibi sanki buz, buz…!

Hadi diyorsun gene, buzlu çay getirdiler;

Burnuna yaklaştırıyorsun, kokluyorsun kokusu da yok ama!

Bu kadar şeyi yokken,

Buraya kadarda getirmişken,

Umut dünyası belki tadını alırım diyorsun, tat da yok; boş bir şey, su da değil, tatsız tuzsuz bir şey işte!

Peki, siz hayatın tadını ne kadar alıyorsunuz?