Türk Futbolunda Güven Krizi: Adaleti Sağlayamadınız, Güveni Tükettiniz!

Vay be… Bu gözler Türkiye’de bunu da gördü.

Süper Lig’de hakem atamaları, İngiliz Anthony Taylor’ın teknik değerlendirmeleri doğrultusunda yapılıyor.

Yıllardır tartışılan kararlar, şike iddiaları, birbirini suçlayan yöneticiler, isyan eden taraftarlar… Futbol konuşacağımıza hakem konuştuk. Oyuncunun emeğini, teknik direktörün planını, sahadaki mücadeleyi tartışacağımıza düdüğün kimin lehine çaldığını tartıştık.

Sonunda futbol izlemeye yeni başlayan çocuklara bile ilk öğrettiğimiz şey oyunun güzelliği değil, hakeme duyulan şüphe oldu.

Bir sporun başına gelebilecek en büyük felaket, insanların sonuca değil, sonucun adil olduğuna inanmayı bırakmasıdır.

Şimdi sormak gerekiyor: Türkiye’de bu işi yapabilecek bilgili, dürüst, tarafsız insanlar mı kalmadı? Yoksa kurduğunuz düzen, o insanların bağımsız çalışmasına mı izin vermiyor?

Kendi kurumlarınıza güven duyulmasını sağlayamadıysanız, bunun hesabını kim verecek?

Yabancı bir isim getirmek kolay. Atamaları şeffaflaştırmak, kararların hesabını vermek, güçlüye de güçsüze de aynı ölçüyü uygulamak cesaret ister. O cesaret nerede?

Adalet, tuttuğun takım kazandığında hatırlayacağın; kaybettiğinde bağırarak isteyeceğin bir ayrıcalık değildir.

İşine gelen hataya susup işine gelmeyende ortalığı ayağa kaldıran herkes bu güvensizliğin büyümesine katkı verdi. Taraftarlığı vicdanın önüne koyarak temiz futbol kurulmaz.

Avrupa’da, dünya’da başarı bekliyoruz. Önce içeride rekabetin adaletine güvenebileceğimiz bir düzen kurabiliyor muyuz, ona bakalım. Başarısızlığın bütün nedenlerini hakemlere yükleyemeyiz; fakat adalete güvenin kalmadığı bir ortamda gelişme beklemek de kendimizi kandırmaktır.

Ben bu tabloyu bir yönetim başarısı olarak görmüyorum. Yıllardır çözülemeyen güven sorununun, futbolu yönetenlerin önüne konmuş ağır bir faturası olarak görüyorum.

O koltuklarda oturanlar, Türk futbolunu neden kendi kararlarına güvenilemeyen bir noktaya getirdiklerini açıklamak zorunda.

Milyonlarca insanın heyecanını yönetiyorsunuz. O heyecanı şüpheye, öfkeye ve bıkkınlığa dönüştürmenin sorumluluğunu da taşıyacaksınız.

Yazık.

Sahada ter dökenin emeğine yazık.
Tribünde umut biriktirenin sevgisine yazık.
Çocukların daha baştan kirlettiğiniz futbol hayaline yazık.